4 χρόνια αυτο-οργάνωσης, αλληλεγγύης, πολιτικού διαλόγου και πολύμορφης αγωνιστικής δράσης

Οι δομές πολιτικής αυτο-οργάνωσης, όπως οι συνελεύσεις γειτονιάς, εμφανίζουν πρωτόγνωρη εξάπλωση στα χρόνια της κρίσης, καθώς ήρθαν για ν’ απαντήσουν σε μια επιτακτική ανάγκη: Τη θέληση κάποιου κόσμου να συσπειρωθεί στον αγώνα κατά των μνημονιακών πολιτικών.

Σ’ αυτό το πλαίσιο γεννήθηκε η Λαϊκή Συνέλευση Ν. Φιλαδέλφειας – Ν. Χαλκηδόνας, τον Ιούνιο του 2011. Εκ των πραγμάτων προορισμένη να λειτουργεί σαν ένα πεδίο εξάσκησης στη συμμετοχή. Ένα κύτταρο καλλιέργειας της συλλογικής οργάνωσης. Ένα εργαστήριο όπου καλούμαστε όλοι μαζί να ορίσουμε και πάλι, στην πράξη, τι είναι πολιτική. Γιατί, το τι δεν είναι, το ξέραμε και το ξέρουμε καλά:

Πολιτική δεν είναι να διαλέγω το μικρότερο κακό, ζαρώνοντας από αίσθημα ανημπόριας μπροστά στην κυρίαρχη προπαγάνδα∙ να καταπίνω ή να εκτονώνω όπως-όπως το θυμό, και να μικραίνω, κάθε μέρα κι από λίγο, το ανάστημά μου… Πολιτική δεν είναι να εξουσιοδοτώ αυτούς που «ξέρουν περισσότερα» ή «είναι πιο ειδικοί», να με βγάλουν στην απέναντι όχθη∙ και να επιλέγω ψηφοδέλτιο όποτε μου ζητείται, πείθοντας τον εαυτό μου πως έτσι εξαντλώ κάθε δυνατότητα παρέμβασης… Και σίγουρα, πολιτική δεν είναι η αυταπάτη ότι δικαιούμαι το άλλοθι ενός αμέτοχου θύματος ή το προνόμιο ενός κριτή που αρνείται να λερώσει τα χέρια του.

 

Πολιτική για μας, είναι όλα όσα ζήσαμε και διδαχθήκαμε σ’ αυτά τα πυκνά, δύσκολα, απρόβλεπτα, συναρπαστικά, τέσσερα χρόνια:

Οι ανοικτές συνελεύσεις, οι θεματικές εκδηλώσεις, οι ζωντανές, δημόσιες συζητήσεις. Οι αντιφασιστικές δράσεις και οι πορείες στους δρόμους της πόλης μας. Η συλλογική συμμετοχή στις μεγάλες, κεντρικές κινητοποιήσεις.

Η παραμονή μας στο προαύλιο της ΕΡΤ. Η οικονομική υποστήριξη των χαλυβουργών. Η ενεργός συμμετοχή στον αγώνα των εκπαιδευτικών, με το προωθημένο σχήμα της ανοιχτής, τοπικής, απεργιακής επιτροπής.

Η οργανωμένη άρνηση πληρωμής του χαρατσιού∙ οι επανασυνδέσεις ρεύματος και η συμμετοχή σε αποτροπές πλειστηριασμών.

Η συγκέντρωση τροφίμων, η φιλοξενία δράσεων απ’ τους «γιατρούς του κόσμου», τα αλληλέγγυα μαθήματα, τα ανταλλακτικά παζάρια.

Η από κοινού με συναγωνιστές γιατρούς δημιουργία αυτο-διαχειριζόμενου κοινωνικού ιατρείου, που εξυπηρετεί κόσμο από Φιλαδέλφεια, Μεταμόρφωση, Νέα Ιωνία, αλλά και διάφορες περιοχές της Αττικής.

Οι επιτροπές πάλης ενάντια στο κλείσιμο τοπικών υγειονομικών δομών. Η στήριξη του αγώνα ενάντια στις μαφίες που επιβουλεύονται το άλσος και τον δημόσιο χώρο. Η συνεργασία με άλλες συλλογικότητες, σωματεία και φορείς της περιοχής, στη βάση των κοινών στόχων.

Οι εκδηλώσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης -για το Κομπάνι ή για τους αποκλεισμένους της Γάζας- και η διάδοση των δικών μας αγωνιστικών μηνυμάτων, μέσω ευαισθητοποιημένων δημοσιογράφων του «ευρωπαϊκού νότου».

Το άνοιγμα καίριων θεμάτων, όπως η  -αποδεδειγμένα βληθείσα στη χώρα μας- ελευθερία του τύπου∙ τα περιβαλλοντικά εγκλήματα στις Σκουριές και αλλού∙ το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων.

Οι κινηματογραφικές προβολές, η ομάδα μουσικής, τα μαθήματα γιόγκα, η δανειστική βιβλιοθήκη. Η λειτουργία αυτοδιαχειριζόμενου καφενείου. Η τακτική παρουσία μας με εκδηλώσεις στην κεντρική πλατεία της πόλης, ως κίνηση ανακατάληψης του συλλογικού.

Και βέβαια, ό,τι αποτελεί απαραίτητο όρο της ύπαρξής μας: Ο διάλογος. Η συχνά κοπιαστική αλλά πάντα γόνιμη διαδικασία της αντιπαράθεσης και της σύνθεσης. Η ελεύθερη συμμετοχή κάθε πολίτη, σε πλαίσιο ισοτιμίας, αμοιβαίου σεβασμού, και αμεσοδημοκρατικών αρχών λειτουργίας. Το περιθώριο να δοκιμαστούμε και να κάνουμε λάθη.

…Λιγότεροι ή περισσότεροι, πότε με βαρύ το βήμα και πότε ορεξάτοι, στις ώρες της αμφιβολίας και της κούρασης ή σε στιγμές συγκίνησης και έμπνευσης, είμαστε εδώ. Στηρίζουμε ο ένας τον άλλον. Κι όλοι μαζί, τη συνειδητή, ανυποχώρητη, συλλογική μας στόχευση.

 

Σήμερα, είναι η ώρα να αναλογισθούμε πού βρισκόμαστε. Και να σηκώσουμε τα μανίκια για τη συνέχεια. Καθώς η σύγκρουση, όπως δείχνουν τα πράγματα, κλιμακώνεται.

Το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο με όλες τις δορυφορικές του δραστηριότητες, οι συναρτημένες με αυτό πολιτικές ηγεσίες, και τα απαραίτητα μέσα μαζικής χειραγώγησης, αλληλο-εξυπηρετούνται και συγκροτούν ένα σύστημα εξουσίας που οι ως τώρα συσχετισμοί κρατούσαν στο απυρόβλητο.

Πίσω απ’ την ακαταλαβίστικη ορολογία και τους χρησμούς των «αγορών», άυλο και παγκοσμιοποιημένο, ανεξέλεγκτο και επιθετικό όσο ποτέ, το σημερινό, νεοφιλελεύθερο πρόσωπο του καπιταλισμού,  δείχνει τα δόντια του. Το σύστημα που δίνει τον τόνο στην «πολιτισμένη Δύση», εκτρέφοντας φασιστικά καθεστώτα για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς του, και εξωθώντας με τις πολιτικές του ολόκληρους λαούς στην προσφυγιά, για να τους πνίξει έπειτα στα νερά της Μεσογείου, το ίδιο σύστημα που εδώ και πέντε χρόνια υποχρεωνόμαστε να εξευμενίζουμε με αίμα, βρίσκεται απέναντί μας και ετοιμάζεται να τα πάρει όλα.

Όχι μόνο εδάφη, πόρους, υποδομές, δημόσια αγαθά. Αλλά επίσης, εγγυημένη υπονόμευση κάθε εναλλακτικής, το ακαταδίωκτο για τα εγκλήματά τους, και βέβαια, τους ανθρώπους. -Εμάς: Θέλουν εργατικό δυναμικό με αμοιβές πείνας, χωρίς δικαιώματα, εκβιαζόμενο από την υψηλή ανεργία. Θέλουν ιθαγενείς να κρατούν το σύστημα σε λειτουργία, και να υποδέχονται τους σύγχρονους αποικιοκράτες με φολκλόρ και χαμόγελα. Θέλουν τον κόσμο σε καταστολή, ανοργάνωτο, διαιρεμένο, φοβισμένο. Κι όσους «περισσεύουν», στον καιάδα μιας κοινωνίας-ζούγκλας. Με δυο λόγια, θέλουν να συναινέσουμε στην καταστροφή μας.

Αν λοιπόν είμαστε μέρος ενός πειράματος, σχεδιασμένου να χαρτογραφήσει τα όρια αντοχής ενός λαού στη βίαιη εξαθλίωση, εμείς οφείλουμε να αντιστρέψουμε το πείραμα. Και να ρωτήσουμε: Τι είδους ντόμινο θα μπορούσε να ξεκινήσει από μια δική μας μετατόπιση;

 

Όπως εμείς –ο λαός- επιβάλαμε την πτώση των μνημονιακών κυβερνήσεων, έτσι μπορούμε –κι έτσι πρέπει- ακόμη περισσότερο τώρα, να παλέψουμε παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια μας:

– Συνεχίζουμε τις κινητοποιήσεις και πιέζουμε την τωρινή κυβέρνηση προς την κατεύθυνση της ρήξης:

Απαιτούμε στάση πληρωμών και διαγραφή του χρέους. -Ενός χρέους που ο λαός ποτέ δεν καρπώθηκε, που αντίθετα οι ίδιοι οι «εταίροι» αξιοποίησαν πολλαπλά, και που καταστρέφουν τις ζωές μας στο όνομα της αποπληρωμής του, αν και ξέρουν ότι αυτή είναι αδύνατη.

Τον ξεκάθαρο τερματισμό του καθεστώτος μνημονίων και λιτότητας. Και κινήσεις αναστροφής του κατήφορου, όπως αποκατάσταση των εργασιακών δικαιωμάτων, ακύρωση του ξεπουλήματος δημόσιας περιουσίας, αποφασιστικό χτύπημα των φασιστικών θυλάκων στα σώματα ασφαλείας.

Την έξοδο από ευρωζώνη και ευρωπαϊκή ένωση -όχι σαν τιμωρία που θα μας επιβληθεί, αλλά σαν συνειδητή επιλογή πολιτών που αρνούνται πλέον να εθελοτυφλούν μπροστά στην επίθεση που δέχονται.

Απαιτούμε τέλος μια συνολική, ριζική αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης. Καθώς, ο κόσμος για τον οποίο αγωνιζόμαστε δεν είναι αυτός που ξέραμε πριν την κρίση -των ταξικών διακρίσεων, της διαφθοράς και της ευτέλειας. Αλλά ένας κόσμος όπου ο παραγόμενος πλούτος μοιράζεται δίκαια∙ με ίσα δικαιώματα κι ευκαιρίες για γυναίκες, μετανάστες, ομοφυλόφιλους∙ και με πολίτες συμμέτοχους σε όλα τα επίπεδα.

– Σπάμε την κυριαρχία των τρομοκρατικών σεναρίων, μελετάμε και απομυθοποιούμε τα πραγματικά δεδομένα, προετοιμαζόμαστε:

Οργανώνουμε εκστρατείες αυτο-μόρφωσης, ενημέρωσης και ανταλλαγής απόψεων, για το τι σημαίνει «ρήξη» ή «έξοδος απ’ την ευρωζώνη».

Συζητάμε και προτείνουμε όρους για την απαραίτητη προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα. Διεκδικούμε μέτρα για τη διασφάλιση ζωτικών τομέων παραγωγής, όπως τρόφιμα, φάρμακα, ενέργεια, και εθνικοποίηση των -πολλάκις διασωσμένων απ’ όλους μας- τραπεζών, με κοινωνικό έλεγχο.

Οργανωνόμαστε και συμβάλλουμε όσο καλύτερα μπορούμε στην αλληλέγγυα και αγωνιστική συσπείρωση του κόσμου.

Οι καταστάσεις είναι σε μεγάλο βαθμό πρωτόγνωρες. Κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι έχει έτοιμες, πλήρεις ή βέβαιες απαντήσεις. Αξιοποιώντας ωστόσο επιστημονική γνώση και εμπειρίες άλλων λαών, και ενώνοντας τη θέληση και την προσπάθεια όλων μας, μπορούμε να τις διαμορφώσουμε.

– Συνεχίζουμε όλες τις παράλληλες δραστηριότητες της συνέλευσης.

Κρατώντας ψηλά το φρόνημα και πλουτίζοντας τον ορίζοντα της καθημερινότητάς μας.

Ενισχύοντας τους μεταξύ μας δεσμούς, και χτίζοντας ολοένα πιο ισχυρές συμμαχίες σε όλα τα επίπεδα.

Εμβαθύνοντας τις δυνατότητες της αυτόνομης συλλογικής οργάνωσης, συσσωρεύοντας πολύτιμες εμπειρίες και γνώσεις, ανιχνεύοντας τις προοπτικές για το μέλλον.

 

Γιατί τελικά, ίσως πολιτική δεν είναι παρά να επιβεβαιώνουμε, ο καθένας στο πρόσωπό του, την ανθρώπινη ταυτότητα. Υπογράφοντας, ως οφείλουμε, το εδώ και τώρα μας.

 

 

Για τον πολιτισμό

 

Η τέχνη μάς αγγίζει μέσα από δικούς της δρόμους, που ξεπερνούν εμπόδια, αψηφούν προκαταλήψεις, διαβαίνουν τα όρια μεταξύ οικείου και «άλλου»∙ ορατού και ασυνείδητου∙ πραγματικότητας και φαντασίας.

Μας βοηθά, μέσ’ απ’ τα πιο μακρινά ταξίδια, να γνωρίσουμε καλύτερα πρώτ’ απ’ όλα τον εαυτό μας. -Να επεξεργασθούμε βιώματα, να συνειδητοποιήσουμε αίτια και συσχετισμούς, να δώσουμε φωνή στα σιγασμένα μας κομμάτια.

Φέρνει μαζί της μια βαθύτερη κατανόηση του ανθρώπου –της πολυπλοκότητας∙ των αντιφάσεων∙ των αδυναμιών και των δυνατοτήτων του. Και μια πιο σφαιρική αντίληψη του κόσμου, μέσ’ από τα μάτια άλλων τόπων, χρόνων, νοοτροπιών, πολιτισμών.

 

Η τέχνη ωστόσο δεν είναι ένα όχημα για ατομικές φυγές, καθώς εξ ορισμού συναιρεί την έκφραση με την  επικοινωνία. Είτε κοιτάξει κανείς απ’ τη σκοπιά της δημιουργίας, είτε από εκείνη της πρόσληψης, δεν μπορεί παρά να βρει το εκάστοτε πολιτικό πρόσημο.

Η ίδια η ύπαρξη ενός έργου τέχνης μπορεί να ειδωθεί σαν ένα μήνυμα αυτονομίας: Ο δημιουργός εργάζεται χωρίς δεσμεύσεις ή πίστη στο υποτιθέμενα αυτονόητο,  αναδεχόμενος μια συνθήκη, ζωτική για την ανθρώπινη χειραφέτηση: Αυτήν που συνδέει άρρηκτα την αναζήτηση της ελευθερίας με την ανάληψη της ευθύνης για προσωπική δράση. Και το κάνει μέσα από την οργανική ενότητα μορφής και περιεχομένου. Στην πραγματικότητα, η πρώτη ύλη του δημιουργού είναι ο εαυτός του –η συνείδηση, η στάση, το όραμά του.

Θεωρούμε πλεονασμό τον όρο «στρατευμένη τέχνη». Υπάρχει για μας, από τη μία η πραγματική τέχνη, κι από την άλλη τα προϊόντα που προσφέρουν διασκέδαση, με μπόνους τον απο-προσανατολισμό και την αφανή χειραγώγηση.

Ο πραγματικός καλλιτέχνης είναι σπλάχνο από τα σπλάχνα του καιρού του. Ζει τις αγωνίες του, αναπνέει τις παθογένειές του, πονάει από τις πληγές του. Και αναλαμβάνει απλώς, για λογαριασμό όλων, να μετουσιώνει αυτό τον πόνο σε έργο.

Η τέχνη ανέπνεε πάντα μαζί με το κίνημα. Για να εμπνέει, να ενώνει, να εμψυχώνει. Να φωτίζει το βλέμμα, να απελευθερώνει τη σκέψη, να αναπτερώνει τις δυνατότητες ερμηνείας και αλληλεπίδρασης με τα πράγματα. Για να θυμόμαστε ποιοι είμαστε, και τι μπορούμε να κάνουμε. Για να μας υπενθυμίζει ότι η ύπαρξή μας, αν και θνητή, μπορεί να κυνηγά το άπειρο.

 

Πιστεύοντας ότι ο πολιτισμός και η τέχνη είναι απαραίτητο κομμάτι μιας αγωνιστικής συλλογικότητας, μέλη της Λαϊκής Συνέλευσης έχουν συγκροτήσει σχετικές ομάδες. Κάθε μια καλλιεργεί –σαν μια μικρή δομή αυτο-οργάνωσης- τα χαρακτηριστικά και τις αρχές λειτουργίας της συνέλευσης. Όλες τους βιώνουν βαθύτερους δεσμούς, μοιράζονται πολύτιμες εμπειρίες και προωθούν έναν αυτόνομο τρόπο ψυχαγωγίας, έξω από το συμβατικό, ιεραρχικό, εμπορευματοποιημένο πλαίσιο.

Η ομάδα κινηματογραφικών προβολών διαλέγει έργα μυθοπλασίας ή τεκμηρίωσης, με κριτήρια την ποιότητα της κάθε ταινίας και το πολιτικό μήνυμα που αυτή μεταφέρει. Κάθε προβολή συνοδεύεται από θεματική συζήτηση και αποτελεί μια συλλογική βουτιά στα νερά της γνώσης, της καλλιέργειας, του διεθνισμού.

Τα μαθήματα γιόγκα, χοροθεατρικής έκφρασης, και αρχαίου ινδικού χορού, αποτελούν εναλλακτικούς τρόπους σωματικής και ψυχο-νοητικής ίασης. Συμβάλλουν στην ενίσχυση μιας πιο συνειδητής σχέσης με τον εαυτό και τον κόσμο, και στην απελευθέρωση του ανθρώπου.

Η ομάδα μουσικής είναι ένα εργαστήριο που επιδιώκει να αφυπνίζει δημιουργικές δυνάμεις, να καλλιεργεί τους τρόπους της ομαδικής δουλειάς, και να προσφέρει βιωματική, συμμετοχική ψυχαγωγία, μοίρασμα και σύσφιξη δεσμών.

 

Το πρόγραμμα της αποψινής, επετειακής βραδιάς βασίζεται εν πολλοίς στη δραστηριότητα αυτών των ομάδων.

Το χοροθεατρικό δρώμενο έχει δημιουργηθεί από τη δασκάλα της γιόγκα και την εικαστικό που ζωντανεύει από τους τοίχους της συνέλευσης μέχρι τα πανό που συνοδεύουν τις κινητοποιήσεις μας.

Το βιντεάκι –μια πρώτη προσπάθεια αποτύπωσης του ιστορικού της συνέλευσης, που θα έχει και συνέχεια- αποτελεί παραγωγή της ομάδας κινηματογράφου.

Και τα τραγούδια που θα ακούσετε ζωντανά, θα… εκτελεστούν από την ομάδα μουσικής.

Η βραδιά, όπως ξέρετε, θα καταλήξει σε πάρτυ. Η ομάδα καφενείου -που φροντίζει να λειτουργεί ο χώρος μας σαν παραδοσιακό, συνοικιακό στέκι πολιτικής ζύμωσης- θα παρέχει απόψε υπηρεσίες dj, μπαρ, ανύψωσης ηθικού και υψηλής κραιπαλικής τέχνης.

Παρακαλούμε πιείτε πολύ, γιατί το ταμείο της συνέλευσης χρειάζεται ενίσχυση.

Καλή συνέχεια, σε όλους μας, γενικώς.

 

 

 

 

Την Παρασκευή 26 Ιουνίου στις 8 μμ

Syneleysi2015afisa(4 xronia L.S.)_01_email

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΓΑΖΑ

afisa3

 

  Την Παρασκευή 5 Ιουνίου στις 7.30 μ.μ.

η  Λαϊκή Συνέλευση  Ν. Φιλαδέλφειας –Ν. Χαλκηδόνας,

 το Κοινωνικό Ιατρείο Ν. Φιλαδέλφειας –Ν. Χαλκηδόνας και

 η Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα»,

συνδιοργανώνουν εκδήλωση στο πλαίσιο της προετοιμασίας της καινούργιας αποστολής προς τη Γάζα 

στο χώρο της Λαϊκής Συνέλευσης (Δεκελείας 116) 

 Η Πρωτοβουλία «Ένα Καράβι για τη Γάζα» ετοιμάζει και συνδιοργανώνει την νέα αποστολή «Στόλος της Ελευθερίας ΙΙΙ», δηλώνοντας έμπρακτα ότι ο αποκλεισμός της Γάζας δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνεται ανεκτό ελαφρά τη καρδία.

Είναι κάτι που πρέπει να σπάσει.

Ξανασαλπάρουμε για 1.800.000 λόγους

Για τα 67 χρόνια κατοχής και αντίστασης στην Παλαιστίνη,

Για τους 2.310 νεκρούς και τους πάνω από 500.000 ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους ή και ολόκληρες τις γειτονιές τους με την σφαγή από τις ισραηλινές δυνάμεις το καλοκαίρι του 2014,

Για τους χιλιάδες νεκρούς όλων των, σχεδόν κάθε χρόνο στρατιωτικών επιχειρήσεων του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας,

Για εκείνους που έχασαν τη ζωή τους περιμένοντας μια άδεια εξόδου από τη Γάζα για να νοσηλευτούν,

Για τους 1.816.379 ανθρώπους που ζουν και παλεύουν με τη συνθήκη του εγκλωβισμού, της απαγόρευσης μετακίνησης και του ελέγχου της ζωής τους από την κατοχική δύναμη, με την συνενοχή τόσο γειτονικών κρατών όσο και της λεγόμενης διεθνούς κοινότητας.

Το ταξίδι βασίζεται στην σκληρή δουλειά και την αποφασιστικότητα ανθρώπων απ’ όλον τον κόσμο, που τους ενώνει η αλληλεγγύη και τους δυναμώνει το πείσμα των Παλαιστινίων. Βασίζεται όμως και στην αλληλεγγύη ομάδων και ατόμων που προσφέρουν, με όποιον τρόπο μπορούν, από όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

Με όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και εδώ, στη χώρα μας, μπορούμε παράλληλα να μη ξεχνάμε και τα προβλήματα της κατοχής και του πολέμου στην περιοχή μας.

Γι’ αυτό ζητάμε από κάθε άνθρωπο που μπορεί, τις συλλογικότητες, τα σωματεία εργαζομένων να στηρίξουν και αυτό το ταξίδι που, με πενιχρά μέσα, επιχειρεί να υψώσει τη φωνή κατά της κατοχής, κατά του αποκλεισμού, κατά του σύγχρονου απαρτχάιντ και κατά της μεγαλύτερης ανοιχτής φυλακής στον κόσμο. Γιατί μόνο εκεί μπορούμε να στηριζόμαστε.

Στην αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων και των λαών.

Στην εκδήλωση: 
Θα προβληθεί η ταινία, 5 ΣΠΑΣΜΕΝΕΣ ΚΑΜΕΡΕΣ  (5 BROKEN CAMERAS)  σε σκηνοθεσία του Παλαιστίνιου Εμάντ Μπουρνάτ και του Ισραηλινού Γκάι Νταβίντι.

Την προβολή θα ακολουθήσει συζήτηση.